صدایت می کنم، صد بار، هزاران بار..... صدایم کن!!

من ایمان دارم  ، صد بار که تو را با این دعا بخوانم ، جواب خواهی داد ، نا امیدم نکن!

خدایا، چگونه تو را بخوانم در صورتی که من،من هستم

و چگونه از تو قطع امید کنم، در صورتی که تو، تویی

خدایا ، هرگاه از تو درخواست نکردم تو به من عطا فرمایی

پس کیست آنکه چون درخواست کنم،عطا می کند

خدایا،هرگاه تو را نخوانم، باز حاجتم برآوری

پس کیست آنکه هرگاه او را بخوانم، حاجتم روا می گرداند

خدایا، هرگاه زاری به درگاه تو نکردم، باز به من ترحم می کنی

پس کیست،آنکه چون زاری کنم،ترحم خواهد کرد

خدایا،چنانکه دریا را برای موسی(ع) شکافتی و او را نجات دادی

پس از تو درخواست می کنم، که درود فرستی بر محمد(ص) وآل او و مرا هم از این حالی که در او هستم نجات بخشی و به من فرج و گشایش عاجل عطا کنی، به فضل و رحمت خود ای مهربانترین مهربانان.

خداحافظ 

حالا انقدر غریبه‌ام در این دنیا که انگار هزار سالِ نوری فاصله است ، بین نگاه ها ،و لبخند ها کم کم فراموش خواهم کرد ،خط خطی هایم را ،دلتنگی های دل را ، بغض های غریب را  ، سکوت دل را  ، قلمی را که، از سر  دلتنگی ، لحظه لحظه زندگی را با اشک های دل  حک کرد بر صفحه دلت.و تو فراموش خواهی کرد مرا ،و خط خواهی زد این چند سال را...اما من  به یاد خواهم داشت تو را ، در تمام نشانه‌ها و رنگ زرد و  بغضی که گلویم را خواهد فشرد
خداحافظ ...

Happy New Years to you!

.

تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفا نيست

تنهايي را دوست دارم زيرا عشق دروغي در آن نيست

تنهايي را دوست دام زيرا تجربه کردم

 تنهايي را دوست دارم زيرا خداوند هم تنهاست

تنهايي را دوست دارم زيرادر کلبه تنهايي هايم در انتظار خواهم گريست و انتظار کشيدنم را پنهان خواهم کرد

خسته ام!! از اين همه طعنه هاي تلخ...

لحظه دیدنت را هزاران بار در ذهنم نقش بسته بودم٬ اما...برای رسیدن به تو  هر چه آموخته بودم با تمام جسم و روحم طرح عاشقی زدم٬ اما...انقدر التماست کردم  که حس خوشایندی ندا می داد که صدای من بلند ترین صدای عالم است . اما تو صدای مرا نشنیدی! تو  مرا ندیدی!من نمی خواهم دل خوش کنم به این که صدایی از فریاد من رسا تر بوده . من نمی خواهم دل خوش کنم  به این که حتما کسی از من عاشق تر بوده !من با هزاران هزار امید التماست کردم...این نبود رسم خدایی...

اي شما!

اي تمام نامهاي هر كجا!

زير سايبان دست هاي خويش

جاي كوچكي به اين غريب پناه مي دهيد؟

اين دل نجيب را

اين لجوج ديرباور ، عجيب را

در ميان خويش راه مي دهيد؟

فرو ريزيد اي اشك هاي سوزان با آرامش هميشگي خود، فروريزيد

و در اين ريزش لحظه اي درنگ مكنيد.

زماني خانه شما دلي پر شور و سينه اي پرهيجان بود،

افسوس كه اكنون مسكن تان بجز گونه اي زرد و چهره اي پژمرده نيست!

دلم گرفته!

روز بدي بود!

باز همه چيز بهم ريخت!

خيلي براي گريه دلم تنگ است!

 براي فرياد بيشتر...